Μπρός ολοταχώς προς το ουράνιο τόξο

Η ζωη ειναι περίεργη. Οι αγάπες ερχονται και φευγουν.

Κι εγω στην μεση ενος κυκλου γυριζω γυρω απο τον εαυτο μου.

Ειμαι την μεση και προσπαθω να βγω εξω, να περπατησω σε μια ευθεια.

Ήρθε κατι μεγαλο (ετσι το εζησα) και εφυγε σαν μικρο. Μικρουτσικο, μια σταλια.

Κι ολα φαινονται τοσο ξεθωριασμενα παρολο που ο καιρος δεν περασε ακομα.

Ο χρονος ειναι ο καλυτερος γιατρος λενε αλλα για μενα νιωθω να τρεχει πιο γρηγορα.

Ισως με αγαπαει καποιος και ειναι αυτος , «ο χρονος» που με βοηθαει...

Αραγε θα ερθει ποτε η αληθινη αγαπη; Ποια ειναι τελικα; Που βρισκεται;; Πως θα την καταλαβω;

Η καρδια μου χτυπαει δυνατα και ο ηχος της φτανει μεχρι τα αυτια μου. Την ακουω.

Ανοιξε το κουτι της Πανδωρας της δικης μου ζωης και βγηκαν ολες οι καταστροφες απο μεσα αλλα στο τελος φανηκε σαν πεταλουδιτσα και η ελπιδα. Ναι αυτη με κραταει να συνεχισω!!!

«Ελπιδα» που κρυβεται ο ερωτας να με παρει με τα φτερα του και να χαθω;

Να κουρνιασω στην ζεστη του αγκαλια, και να ταξιδεψουμε στους δικους μας κοσμους.

Μακρια απο το κακο, το ψεμα και την υποκρισια.

Νιωθω ξαφνικα γαληνη!!

Ανεβηκα παλι στο συννεφακι μου και ταξιδευω προς την ακρη του ουρανιου τοξου...