και οι «χοντροί» έχουν ψυχή!

Σάββατο πρωί! Σηκώθηκα με πολύ καλή διάθεση! Ντύθηκα, στολίστηκα και ετοιμάστηκα να βγω στα μαγαζιά. Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκα λίγο να κουμπώσω το παντελόνι μου, αλλά σκέφτηκα: «και να έχω πάρει δυο κιλά ακόμα ποιος θα τα καταλάβει, μπροστά στα 100 που είμαι»;
Φεύγω από το σπίτι χωρίς να έχω φάει τίποτα! Θέλω να μην είμαι φουσκωμένη όταν θα δοκιμάζω τα ρούχα που θα αγοράσω.
Φτάνω στο πρώτο μαγαζί. Κοιτάω την βιτρίνα και βλέπω ένα καταπληκτικό φόρεμα. Μπαίνω, το ζητάω και η κοπέλα ρίχνοντας μου μια ματιά και με ξινή έκφραση σαν να μου λέει «πως είναι δυνατόν να μπει ο κώλος σου σε τόσο λίγο ύφασμα;» μου το δίνει να το δοκιμάσω...
Τραβάω από εδώ για να μου μπει , τραβάω από εκεί, αλλά τίποτα. Μου είναι μικρό. Αναρωτιέμαι αν είναι XLκαι ψάχνω την ετικέτα. Κι όμως είναι το μεγαλύτερο!
Βγαίνω από το δοκιμαστήριο. Κοιτάζω την «ξινή πωλήτρια» και δίνοντας της το φόρεμα της λέω: «Δεν θα το πάρω. Τα ρούχα σας είναι ελαττωματικά. Είναι δυνατόν να μην μου χωράει»; Φεύγω γελώντας από το μαγαζί ενώ η πωλήτρια με κοιτάει με το στόμα ανοικτό.
Λίγο πιο κάτω μπαίνω σε άλλο κατάστημα! Ζητάω πάλι το φόρεμα που μου αρέσει από την κοπέλα του μαγαζιού η οποία μου το δίνει αμέσως, λέγοντας μου ότι θα μου πάει «γάντι». Το φοράω με δυσκολία. Κοιτάζομαι στον καθρέφτη και τα παχάκια μου ξεχειλίζουν από παντού.
«Αααπαπα» σκέφτομαι «χάλια είμαι». Η πωλήτρια όμως προσπαθεί να με πείσει ότι είναι καταπληκτικό επάνω μου.Έχω αρχίσει να εκνευρίζομαι με την επιμονή της, πως πρέπει να το πάρω. «Καλή μου» της λέω «βλέπω ότι μου είναι πολύ στενό, φοβάμαι πως δεν είναι το νούμερο μου».
Φεύγω κι από εκεί νευριασμένη. Έχω κουραστεί από το περπάτημα, όταν βλέπω μια φωτεινή επιγραφή από μακριά «ΜΟΔΑ ΓΙΑ ΠΑΧΟΥΛΕΣ». Χαμογελάω, πλησιάζω και μπαίνω μέσα χωρίς δεύτερη σκέψη.Ρίχνω μια γρήγορη ματιά στα ρούχα τα οποία όμως φαίνονται τεράστια. Όλες οι πελάτισσες μοιάζουν πελώριες και μπροστά τους εγώ ξαφνικά φαντάζω σαν «μανεκέν».
Με πλησιάζει μια κοπέλα για να με εξυπηρετήσει. Ευγενέστατη μου δίνει το νούμερο μου. Το φορεματάκι είναι τρέλα επάνω μου αν και δεν μου αρέσει ιδιαίτερα το σχέδιο.Από περιέργεια κοιτάω την ταμπελίτσα με το νούμερο! Κι όμως είναι Μ (medium) και είναι στα μέτρα μου. Αυτό το μαγαζί είναι τελικά ο «παράδεισος» μου. Φτάνω στο ταμείο χωρίς να έχω κοιτάξει πόσο κοστίζει. Είναι ώρα για αμφιβολίες; Τώρα που το βρήκα θα το πάρω. Μου χτυπάει η κοπέλα την τιμή και... Ωωωω Θεέ μου θα πάθω εγκεφαλικό!!! Είναι δυνατόν; Όταν ήμουν 30 κιλά πιο κάτω με τα ίδια λεφτά έπαιρνα 3 φορέματα. Αυτό είναι άδικο αλλά δεν έχω άλλη επιλογή. Έτσι το αγοράζω και φεύγω.
Κοιτάζω το ρολόι και βλέπω πως η ώρα πέρασε. Νιώθω κουρασμένη. Τα ψώνια πια έχουν γίνει μεγάλη ταλαιπωρία . Σκέτος αγώνας! Σκέφτομαι ξανά και ξανά: τελικά όλοι οι άνθρωποι χαλαρώνουν με τα ψώνια εκτός από τους υπέρβαρους;
Πέρασα στην άλλη όχθη «των παχύσαρκων» και μοιάζουν όλα ξένα. Τι φταίει τελικά; Εγώ που πάχυνα ή οι άλλοι που έμειναν αδύνατοι και δεν καταλαβαίνουν; Πάντως είτε 70 κιλά είτε 100 αγαπώ τον εαυτό μου γιατί είμαι αυτή που είμαι. Αυθεντική και γλυκιά πράγματα που δεν θα αλλάξουν ποτέ όσα κιλά κι αν είμαι...

Η ιστορία είναι φανταστική και καθαρά χιουμοριστικη!!!!